Παρασυλλογικά...

Όπως μάθαμε, το ειδύλλιο ΝΣΕ(*) & ΑΠΚ(*) που εξετράφη στα πεδία των μαχών του Συλλόγου μας είχε αίσιο τέλος!! Και το όνομα αυτών πλέον ΔΣ (*)
Η οριστική, γαμήλια, επισημοποίησή του συνετελέσθη κατά τη συγκρότηση του Προεδρείου του νέου Διοικητικού Συμβουλίου, υπό τας ευλογίας της κουμπάρας ΔΕΚΣ(*)!

Συγκινημένοι όλοι οι παραπάνω τσούγκρισαν τα ποτήρια τους και ο ευτυχής γαμπρός δήλωσε περήφανος τα κάτωθι:
Πετύχαμε τη Διασφάλιση του Προγράμματος, Μετεργασιακών Παροχών, της μεγαλύτερης κατάκτησης του Σ.Σ.Τ.Ε.
Έχει επανειλημμένως γραφεί ότι το «Πρόγραμμα» μπορεί να διασφαλιστεί με μία από τις (3) τρεις συγκεκριμένες παρεμβάσεις:
α) Τη δημιουργία επαγγελματικού ταμείου.
β) Τη δημιουργία θυγατρικής ασφαλιστικής, μέσα στα πλαίσια της Τράπεζας.
γ) Την κάλυψη του Προγράμματος από ασφαλιστική εταιρεία

Στη συνέχεια, γαμπρός και νύφη, χαμογελαστοί και υπό τους ήχους πανηγυρικής μουσικής, ανεχώρησαν προς άγνωστον κατεύθυνσιν...

 Όπως όμως πληροφορούμαστε, εξ  εγκύρων πηγών, το ταιριαστό ζεύγος θα πραγματοποιήσει σύντομο γαμήλιο ταξίδι στην εξωτική νήσο "Ασφαλειάδα", όπου θα έχει την ευκαιρία να θαυμάσει όλα τα υπέροχα τοπία των ασφαλιστικών εταιρειών συνδυάζοντας το τερπνόν μετά του ωφελίμου...

Ακολουθεί φωτογραφικό ρεπορτάζ:

Αναμνηστική φωτογραφία του ευτυχούς ζεύγους Δημοκρατική Συνεργασία

 

Αναμνηστική φωτογραφία του γαμπρού 

ΕΚΤΑΚΤΟ!!!

Παπαράτσι μας έστειλαν φωτογραφίες από τις βόλτες του διασήμου ζεύγους στην εξωτική νήσο!

Τις δημοσιεύουμε πάραυτα...

 

 

(*) Σημείωση:
ΝΣΕ ή ΝΕΑ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ (υπό Γοζαδίνο)
ΑΠΚ ή ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ (υπό Κλητοράκη)
ΔΕΚΣ ή ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΩΝ (υπό Μαχαίρα, Βρέττα)
ΔΣ ή ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ (υπό Γοζαδίνο, Κλητοράκη)

Μέσα στο σύστημα του Μεγάλου Ιεροεξεταστή...

Μέσα στο σύστημα του Μεγάλου Ιεροεξεταστή, μας λέει ο Ντοστογιέφσκι, όλοι πρέπει να είναι απόλυτα ευτυχισμένοι και ικανοποιημένοι και όποιος πάει να χαλάσει τη γιορτή πρέπει αμείλιχτα να εξοντωθεί... ο καλύτερος τρόπος να χάσει στη σημερινή εποχή ένας λαός τη "δύναμη και το θάρρος" του να είναι ελεύθερος, είναι να ακούει από το πρωί ως το βράδυ πως όλα είναι καλά και προοδευτικά στον πιο καλό και τον πιο προοδευτικό κόσμο.

Κώστας Παπαϊωάννου*

Ακολουθεί Κείμενο του Ντοστογιέφσκι: 
(απόσπασμα από το "Έγκλημα και Τιμωρία")

"Κανένα άλλο αίτιο δεν παραδέχονται!''
είπε ο Ραζουμίχιν ζωηρά.
''Δεν κάνω λάθος. Μπορώ να σου φέρω τα βιβλία τους. Γι' αυτούς όλα πηγάζουν από την κακή επίδραση του περιβάλλοντος''.
Τίποτ' άλλο.

Αυτή είναι η αγαπημένη τους έκφραση. Έτσι βγαίνει το συμπέρασμα πως, αν αναδιοργανώσουμε την κοινωνία, τα εγκλήματα θα εξαφανιστούν. Γιατί οι άνθρωποι δεν θα είναι πια δυσαρεστημένοι με τίποτα και θα γίνουν όλοι τους αγαθοί, ώσπου ν' ανοιγοκλείσεις τα μάτια σου. Δε λογαριάζουν καθόλου την ανθρώπινη φύση, την πετάνε έξω από την πόρτα, δεν την ανέχονται! Γι' αυτούς η ανθρωπότητα δε θα εξελιχθεί κατά τρόπο ζωντανό και σύμφωνα με την ιστορική πορεία για να φτάσει κάποτε μόνη της στην οργάνωση ενός σωστού κοινωνικού συστήματος. Όχι! Γι' αυτούς, αντίθετα, το κοινωνικό σύστημα που θα ξεπηδήσει από κάποιον μαθηματικό εγκέφαλο, θα οργανώσει μέσα σε μια στιγμή την ανθρωπότητα και στο άψε σβήσε θα την κάνει δίκαιη και αναμάρτητη δίχως να προηγηθεί καμμιά άλλη εξέλιξη και πέρα από κάθε ιστορική και ζωντανή εξέλιξη' Γι' αυτό αισθάνονται μια ενστικτώδη αποστροφή προς την ιστορία.

"Δε βρίσκεις, σου λένε, τίποτ' άλλο στην ιστορία παρά αγριότητες και βλακείες".

Γι' αυτούς όλα εξηγούνται με τη βλακεία και μόνο! Να, επίσης και για ποιο λόγο απεχθάνονται τόσο πολύ τη ζωντανή εξελικτική πορεία της ζωής. Η ζωντανή ψυχή! Κολοκύθια, σου λένε. Η ζωντανή ψυχή έχει απαιτήσεις, η ζωντανή ψυχή δεν υπακούει κατά τρόπο μηχανικό, είναι φιλύποπτη, είναι αντιδραστική. Η δικιά τους θεωρία, όμως, παρ' όλο που μυρίζει ψοφίμι και μπορεί να κατασκευαστεί από καουτσούκ, έχει βλέπεις, το πλεονέχτημα να μην κάνει την κοινωνία ζωντανή, αλλά έναν οργανισμό πειθήνιο και δουλικό που δεν θα έχει πια κανένα φόβο να επαναστατήσει! Έτσι, φτάνουμε στην αντίληψη ότι όλο το ζήτημα είναι να στήσουμε ένα σωρό τούβλα, χωρισμένα σε διαδρόμους και δωμάτια. Έτοιμο λοιπόν το κοινόβιο τους, έλα όμως που δεν είναι ακόμα έτοιμη η ανθρώπινη φύση για να το κατοικήσει!
θέλει να ζήσει η φύση. Δεν έφτασε ακόμα στο τέρμα η ζωτική της ανέλιξη, και είναι πολύ νωρίς για να πάει στο νεκροταφείο. Όχι, δε μπορείτε μόνο με τη λογική να ξεπεράσετε την ανθρώπινη φύση! Η λογική προβλέπει μόνο τρείς περιπτώσεις, ενώ οι περιπτώσεις είναι εκατομμύρια. Σβήστε τα όλα αυτά τα εκατομμύρια των περιπτώσεων και περιοριστείτε μόνο στην άνεση. Είναι ο πιο εύκολος τρόπος για να λύσετε το πρόβλημα, τόσο ξεκάθαρος, ώστε δεν χρειάζεται να τον πολυβασανίσεις για να τον παραδεχτείς.
Έτσι δεν θα υπάρχει πια λόγος να σκεφτόμαστε. Και πραγματικά, το βασικό είναι να μην υπάρχει λόγος να σκεφτόμαστε! Όλο το μυστήριο της ζωής θα μπορέσει τότε να χωρέσει σε δυο φύλλα τυπωμένο χαρτί.

"Να τος! ξαμολήθηκε πάλι και μας τάραξε στην πολυλογία -δέστε τον, μωρέ",
είπε ο Πορφυρής Πετρόβιτς γελώντας...

Fyodor Dostoevsky
Фёдор Достоевский

* Κώστας Παπαϊωάννου (1925-1981), Έλληνας φιλόσοφος της διασποράς

________________________________

Πηγή: ΚΟΣΜΟΪΔΙΟΓΛΩΣΣΊΑ

Ας μη χαθούν τα αποθέματα αξιοπρέπειας του χώρου μας…

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΥ ΧΑΡΗ ΠΑΠΑΜΑΡΓΑΡΗ

Ας μη χαθούν τα αποθέματα αξιοπρέπειας του χώρου μας…

Αθήνα, 4 Απριλίου 2015

Αγαπητοί Συνάδελφοι,

Με έκπληξη πληροφορήθηκα πως δέκα περίπου ημέρες μετά τις εκλογές, με  επιστολή της η ΕΣΑΚ ζητούσε από την εφορευτική επιτροπή να μην εφαρμοσθεί η απλή αναλογική του Ν.1264/82, σύστημα με το οποίο παγίως πραγματοποιούνται οι εκλογές τα τελευταία χρόνια, αλλά αυτό της απλής αναλογικής σύμφωνα με το οποίο  η είσοδος των συνδυασμών για την διεκδίκηση έδρας στη δεύτερη κατανομή γίνεται χωρίς το προαπαιτούμενο της κατάκτησης έδρας από την πρώτη κατανομή, όπως ρητά αναφέρεται στο Ν. 1264/82. Είναι γνωστό πως οι εκλογές του Συλλόγου μας, ανεξάρτητα των όποιων απόψεων κατέθεσαν σχετικά με το εκλογικό σύστημα οι Κινήσεις,  προκηρύχτηκαν με το σύστημα της απλής αναλογικής του Ν.1264/82,   απόφαση η οποία επικυρώθηκε ουσιαστικά και από την τακτική Γενική Συνέλευση που πραγματοποιήθηκε στις 10/3/2015.

Όπως είναι λογικό και αν ακόμα η εφορευτική επιτροπή ήθελε να ανατρέψει την παραπάνω απόφαση δημιουργώντας ουσιαστικά νέα δεδομένα, η απόφασή της θα έπρεπε να ληφθεί πριν το άνοιγμα των ψηφοδελτίων και τη γνώση του αποτελέσματος κατανομής των εδρών. Όπως ενημερώθηκα από τον πρόεδρο της εφορευτικής, το αίτημα  της ΕΣΑΚ απερρίφθη, αφού τυχόν υιοθέτησή του θα οδηγούσε σε ακυρότητα το αποτέλεσμα των εκλογών, αφού το εκλογικό σύστημα ήτανε ήδη προκαθορισμένο με τις δημόσιες προσκλήσεις του Δ.Σ του ΣΣΤΕ.

Με λύπη μου παρατηρώ πως μετά το άνοιγμα της κάλπης και τη καταμέτρηση των ψηφοδελτίων που έλαβαν οι συνδυασμοί, συνεχίζεται ακόμα μια παραφιλολογία για τυχόν έκδοση των αποτελεσμάτων από την εφορευτική επιτροπή με διαφορετικό εκλογικό σύστημα από αυτό με το οποίο διενεργήθηκαν οι εκλογές και το οποίο επιβεβαίωσε και η εφορευτική πριν το άνοιγμα της κάλπης.

Δεν διανοούμαι πως μπορεί συνταξιούχοι της Τράπεζας της Ελλάδος να ολισθήσουν σε μια απόφαση όχι μόνο ακυρότητας των εκλογών, αλλά τεράστιας ανηθικότητας με προσωπικές ευθύνες ποινικά κολάσιμες. Δεν διανοούμαι πως ο χώρος των συνταξιούχων της Τράπεζας της Ελλάδος που ουδέποτε έδωσε αφορμή σε συνδικαλιστικές εκλογικές ανομίες, θα μπει σε μια τέτοια περιπέτεια από την οποία κανείς δεν θα βγει χωρίς τραύματα και πληγές.

Ιδιαίτερα τη σημερινή περίοδο, που η Τράπεζα της Ελλάδος οφείλει να αποτελεί το έσχατο καταφύγιο μιας έντιμης και θεσμικά αναγνωρισμένης λειτουργίας από την κοινωνία, θα ήτανε έγκλημα κατά της Τράπεζας συνολικά, η οποιαδήποτε έκνομη και ανήθικη ενέργεια για αλλοίωση των εκλογικών αποτελεσμάτων.

Ως ένα μέλος της οικογένειας των Τραπεζοελλαδιτών που είχα τη τιμή να τους εκπροσωπήσω σε όλα τα ύπατα συνδικαλιστικά αξιώματα: του ΣΥΤΕ, της ΟΤΟΕ και της ΓΣΕΕ, αλλά και που υπηρέτησα σε Δημόσιες Θέσεις, κάνω έκκληση σε όλους και ειδικά προς τον πρόεδρο και τα μέλη της εφορευτικής επιτροπής να μην δεχθούν να χαθούν τα αποθέματα αξιοπρέπειας του χώρου στο βωμό συνδικαλιστικών σκοπιμοτήτων.

Με ευθύνη,

Παπαμάργαρης Θεοχάρης

Η ζούγκλα του μαυροπίνακα...

Στις μέρες μας, το σχολείο έχει μετατραπεί σε προθάλαμο της φυλακής. Εάν το σχολείο δεν γίνει διακριτός τόπος και παραμείνει δεκτικό σε κάθε είδους εισβολή οποιουδήποτε στοιχείου, θα αυτοκαταργηθεί, θα καταρρεύσει...

Αναδημοσίευση από ΚΟΣΜΟΪΔΙΟΓΛΩΣΣΙΑ:

Σκέψεις με αφορμή το γαϊτανάκι της «κοινής γνώμης» που τυλίγεται και ξετυλίγεται συνεχώς γύρω από έναν θάνατο.

Δεν γνωρίζω εάν είμαι ο μόνος που νιώθει απίστευτη ενόχληση με το χυδαίο γαϊτανάκι της «κοινής γνώμης» που τυλίγεται και ξετυλίγεται συνεχώς γύρω από το θάνατο του νεαρού φοιτητή. Δεν διάβασα πουθενά όμως κάποιον βαθύτερο προβληματισμό με αφορμή το θάνατο του παιδιού (ας είναι καλά το οπαδιλίκι και οι «παρατάξεις»). Θα πρότεινα να αρχίσουμε από την ταινία, Η ζούγκλα του μαυροπίνακα (Blackboard Jungle). Από την ταινία αυτή έγινε γνωστό το τραγούδι Rock Around the Clock, μέσω του οποίου το λευκό αμερικανικό ακροατήριο της εποχής ήρθε σε επαφή με το Rock and Roll. Την υπόθεση της ταινίας αυτής αντέγραψε μια άλλη γνωστή ταινία με τίτλο, Επαναστάτης χωρίς αιτία, με τον James Dean. Μετά θα πρότεινα να σκεφτούμε τον «θάνατο της παιδαγωγικής» του Gilles Ferry. Τη «μοντέρνα» παιδαγωγική με τα "Openness School" και τη «διάρρηξη» των ορίων ανάμεσα στη «ζωή» και το σχολείο (ως παραλληλισμός αυτό θυμίζει τα συνθήματα της πρωτοπορίας περί της κατάργησης των ορίων ανάμεσα στην τέχνη και την καθημερινότητα, μονάχα που δεν έγιναν όλοι οι άνθρωποι καλλιτέχνες, απλά η τέχνη μετατράπηκε σε εμπόρευμα).

Ανοιχτό στη «ζωή», ταυτισμένο με τη ζούγκλα του μαυροπίνακα, το σχολείο υπογράφει με τη βαρβαρότητα ένα συμβόλαιο θανάτου.

Μέσω του «ανοιχτού σχολείου» παράτησαν το σχολείο στον δρόμο, στις παρεκτροπές του δρόμου και σε όλες τις εκρήξεις βιαιότητας. Κάνοντας το σχολείο ένα περιβάλλον «ανοιχτό», εισήγαγαν σε αυτό κάθε είδους βία. Το σχολείο δεν πρέπει να είναι ανοιχτό στη «ζωή», πρέπει να είναι ανοιχτό στον κόσμο. Το σχολείο πρέπει να είναι τόπος διακριτός. Η ζωή του σχολείου δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να είναι «το σχολείο της ζωής».

Ο Victor Hugo είχε πει το εξής: «Όταν ανοίγει ένα σχολείο, κλείνει μια φυλακή». Θα μπορούσαμε παραλλάσσοντας τα λόγια του να πούμε: «Όταν δεν κλείνει ένα -τέτοιο- σχολείο, ανοίγει μια φυλακή». Στις μέρες μας, το σχολείο έχει μετατραπεί σε προθάλαμο της φυλακής. Εάν το σχολείο δεν γίνει διακριτός τόπος και παραμείνει δεκτικό σε κάθε είδους εισβολή οποιουδήποτε στοιχείου, θα αυτοκαταργηθεί, θα καταρρεύσει (ας αυτοκαταργηθεί, ας καταρρεύσει).

Ο νεολογισμός του λεγόμενου «Μπούλινγκ» -ή όπως αλλιώς λένε αυτό το νέο σύνθημα- σημαίνει ένα και μόνο πράγμα: Τη χρεωκοπία της σύγχρονης εκπαίδευσης.

Read more at http://cosmoidioglossia.blogspot.com/2015/03/blog-post_36.html#QdH6UPE1qItpKZXA.99

ΜΑΓΚΕΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΙΑ

άρθρο του Ευάγγελου Ραφτόπουλου

           

Η στήλη δεν γνωρίζει βέβαια αν τους μάγκες τους πάτησε το τραίνο, κατά την προσφιλή έκφραση του τραγουδοποιού Νίκου Παπάζογλου, αλλά σίγουρα πρέπει να επαναπροσδιορισθεί τόσο η έννοια, όσο και ο ρόλος του μάγκα στη χώρα μας.

Η ηγετική φυσιογνωμία του άντρα που κυριαρχούσε, σε μια άτυπη οργάνωση, ανάμεσα από τη παρέα του, τους συνομήλικους του, τους συμμαθητές του, τους φίλους του, τον έκαναν αποδεκτό, τον εμπιστεύονταν, επειδή ο μάγκας τους προστάτευε, ενθάρρυνε τους αδύναμους, επέβαλλε δικαιοσύνη, ενέπνεε τους υπόλοιπους.

Πρώτος στο γλέντι, γυναικάς, μπεσαλής και ντόμπρος, ευθύς, ο μάγκας διαμόρφωνε ένα χαρακτήρα χαρισματικό, περιζήτητο, χρήσιμο σε όλους, γιατί καθόριζε και τη τύχη της παρέας, τη διάρκειά της και το ρόλο του καθενός μέσα σ’ αυτή.

Ο μάγκας έχτιζε τα χαρακτηριστικά του κάθε φίλου, τον έκανε έντιμο, προσηνή, υπεύθυνο, ειλικρινή.

Οι βασικοί λόγοι αλλαγής και μετάλλαξης του ρόλου του αναφέρονται στην ανωνυμία πλέον των μεγάλων πόλεων, στην ανάγκη για επιβίωση, στο τρόπο πρόσβασης στις ευκαιρίες, στο περιβάλλον, στη διάλυση του φυσικού τρόπου ζωής.

Αυτοί που πλέον προβάλλονται, διαφημίζονται, πλουτίζουν, αποτελούν πρότυπα, είναι άτομα που υποτάσσονται, που περνούν τα μηνύματα των αφεντικών τους, που μετατρέπουν με μεγάλη ευκολία την ιδεολογία τους, τη συνείδησή τους, άτομα που διακετέχονται από ανευθυνότητα, που χρησιμοποιούν ξύλινη γλώσσα και στερούνται αναστολών.

Τις τελευταίες ημέρες η κοινωνία είναι συγκλονισμένη δήθεν από το θάνατο του 20χρόνου Βαγγέλη Γιακουμάκη, ενώ είναι ηλίου φαεινότερο ότι η κοινωνία είναι συνένοχη, είναι συνυπεύθυνη, είναι αδιάφορη και ο κάθε πολίτης ξεχωριστά αποστασιοποιείται από τα προβλήματα που αυξάνονται και στρέφει τη προσοχή του στο προσωπικό του όφελος.

Δεν υπήρξε ένας μάγκας ανάμεσα στους συμμαθητές του Βαγγέλη για να καθαρίσει τη δυσωδία, να απομακρύνει τους τραμπούκους από τις εγκληματικές τους διαθέσεις, να ενθαρρύνει το θύμα, να τρίξει τα δόντια στους διοικούντες.

Δεν υπήρξε ένας μάγκας καθηγητής να αποβάλλει τα αποβράσματα, να καθοδηγήσει σε κάποια αντίδραση το νεαρό, να βρει λύσεις.

Όλοι απολάμβαναν τις θηριωδίες στο κολοσσαίο των Ιωαννίνων, όλοι θριαμβολογούσαν για τη συντριβή του αθώου θύματος, τα κανάλια και η αντικαταστάτρια του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού, με το αγγελικό όνομα, επένδυαν στο θάνατο του νεαρού Κρητικού για να πουλήσουν, να κερδοσκοπήσουν, να μεταδώσουν τη βλακώδη θλίψη τους.

Οι ειδήσεις για έρευνες, για τοξικολογικές εξετάσεις, για τιμωρία των ενόχων, φαντάζουν σαν ένα κακόγουστο αστείο, μια κωμική ιστορία με δραματικό τέλος.

Χάθηκε ένα όμορφο παλληκάρι με αισθήματα, συστολή, αρχές.

Είναι εξευτελιστικό, βάναυσο, αποτρόπαιο αυτό που έγινε.

Και προς απόδειξη των παραπάνω, ας αναλογισθεί ο καθένας μας την απώλεια του δικού του παιδιού κατ’αυτόν τον τρόπο.-

Π. Κονδύλης - ο κορυφαίος στοχαστής για την ελληνική πραγματικότητα

Ο Π.Κονδύλης, ο νέος ελληνισμός και το εθνικό ζήτημα
(Απόσπασμα από ομώνυμο άρθρο στο περιοδικο "Νέος Λόγιος Ερμής", Τ. 10)


Παναγιώτης Κονδύλης (1943-1998)

Ο Κονδύλης επισημαίνει ότι τα γεγονότα του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου και του ελληνικού εμφυλίου, που ακολούθησε, άλλαξαν τα στοιχεία του νέου ελληνισμού που καταχρηστικά ονομάζονταν «αστικά». Πλέον απαρτίζονται «από νεόπλουτους, και μάλιστα νεόπλουτους χάρη  σε εργολαβικές και μεταπρατικές δραστηριότητες, τις οποίες εξέθρεψαν, μετά τη μαύρη αγορά, η «ανοικοδόμηση» και τα «μεγάλα δημόσια έργα» καθώς και η διοχέτευση όλο και μεγαλύτερου όγκου εισαγωγών στην εσωτερική αγορά ». Δεν είναι λοιπόν τυχαίο λοιπόν ότι τα «όσα συμβαίνουν στα γήπεδα ή στα νυκτερινά κέντρα διασκεδάσεως» καθορίζουν το επίπεδο του πολιτισμού τους  και τους πνευματικούς τους ορίζοντες.  Η μετανάστευση και ο τουρισμός ενσωμάτωσαν περαιτέρω τον νεοελληνισμό στην διεθνή οικονομία  και «κατέλυσαν οριστικά την πατριαρχική κοινωνική διάρθρωση» και έφεραν στην επιφάνεια «ένα όλο και πολυπληθέστερο μεσαίο στρώμα  χαρακτηριζόμενο από τον μιμητικό καταναλωτισμό και από την έπαρση της νεοαπόκτητης ευημερίας και της επίσης νεοαπόκτητης ημιμάθειας». Επιπρόσθετα το λαϊκό τραγούδι στις διάφορες μορφές του κατέλυσε τις διακρίσεις  ανάμεσα στην λόγια και λαϊκή παράδοση  και δημιούργησαν ένα νέο μείγμα που ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις της μεταμοντέρνας κουλτούρας ώστε « το ζεϊμπέκικο έγινε «συρτάκι» ή ο τεκές «μπάρ» ».

Η δημαγωγία και ο λαϊκισμός ανταποκρίθηκαν στις εξαγριωμένες απαιτήσεις μαζικής κατανάλωσης, από μια κοινωνία που δεν μπορούσε να παράγει ούτε ένα μικρό μέρος αυτών που επιθυμούσε να καταναλώσει, με αποτέλεσμα η συγκεκριμένη λειτουργία του ελληνικού πολιτικού συστήματος δεν ήταν μόνο το βασικό εμπόδιο στην εθνική και οικονομική ανάπτυξη, αλλά πολύ περισσότερο «ο αγωγός της εκποίησης της χώρας με μόνο αντάλλαγμα τη δική της διαιώνιση, δηλαδή τη δυνατότητά της να προβαίνει σε υλικές παροχές παίρνοντας παροχές ψήφου». Ο Κονδύλης τονίζει ότι «ο δρόμος της ανάπτυξης είναι ο δρόμος της συσσώρευσης, της εντατικής εργασίας  και της προσωρινής τουλάχιστον (μερικής) στέρησης, ενώ ο δρόμος της (βραχυπρόθεσμης μόνον) ευημερίας είναι ο δρόμος του παρασιτισμού  και της εκποίησης της χώρας». Η αριστερά μάλιστα υιοθετώντας αδιάκριτα κάθε αίτημα, αρκεί να προβάλλεται από κάποιον που μιλά στο όνομα του «λαού», έχει την δική της ευθύνη στην εκποίηση του τόπου.

Πριν πούμε κάτι αυτονόητο, ότι δηλαδή ο Κονδύλης είχε προβλέψει με λογικό τρόπο την χρεοκοπία και την πλήρη υποδούλωση της χώρας μας στους δανειστές της, θα πρέπει να ομολογήσουμε ότι ξετίναξε τις ιδεολογικές βάσεις πάνω στις οποίες θεμελιώθηκαν τόσο η δεξιά όσο και η αριστερά. Ο ελληνοκεντρισμός,  στην αρχαιοκεντρική ή στην ελληνοχριστιανική του μορφή δέχτηκαν την ανελέητη  κριτική του. Αλλά και έναντι της αριστεράς επιτέθηκε σκληρά. Κατέληξε ότι αστική τάξη με την μορφή που την γνωρίσαμε στην  Δυτική Ευρώπη, δεν συγκροτήθηκε στην Ελλάδα. Μόνο στις παροικίες αναφύεται ένα υβρίδιο αστικής τάξης με εξαρτημένα όμως χαρακτηριστικά, ενώ ο «λαός» όπως και τα αιτήματα της αριστεράς για αυτοπραγμάτωση χρησιμοποιούνται για την μεταμοντέρνα εκποίηση της χώρας. Το εντυπωσιακό είναι με ότι αυτές τις προκείμενες, ο Κονδύλης , θα διατυπώσει ορθολογικά, δίχως αξιακές, ιδεολογικές και μεταφυσικές εμμονές έναν λόγο,  εξαιρετικής διαύγειας  και  πατριωτικής κατεύθυνσης, που θα του χαρίσει κατά την διάκρισή του, τους νέους «φίλους» και τους νέους «εχθρούς».

Μια Πατρίδα λιγότερη...

Του Γιάννη Λαζάρου

Για τους εκτός συνόρων του νομού Άρτας θα είναι απλά μία είδηση: «Έπεσε το Γεφύρι της Πλάκας». Για τους εντός των συνόρων θα είναι μία απλή συγκίνηση με φωτογραφίες κατά τις αποδράσεις τους στα χωριά των Τζουμέρκων για μεζέ, τσίπουρο και ράφτινγκ.
Για τους κατοίκους των χωριών που έχουν άμεση σχέση με το Γεφύρι θα είναι θρήνος. Για όσους καταλάβουν τι έχασε η Ήπειρος από την στιγμή που το Γεφύρι κατέρρευσε είναι ήδη πένθος γνωρίζοντας ότι αυτό το έγκλημα που έγινε δεν θα βρει τιμωρία αλλά και τα επί δεκαετίες πολιτικοοικονομικά παιχνίδια που είχαν μοναδική αντίσταση αυτό το Γεφύρι θα αρχίσουν να γίνονται πραγματικότητα.

Για τα ιστορικά στοιχεία και τι ήταν αυτό το Γεφύρι θα τα πούνε άλλοι. Θα γίνουν δηλώσεις, θα ρίξουν και ένα δάκρυ λυπητερό για την μεγάλη πολιτιστική καταστροφή που δέχθηκε ο τόπος. Θα το αποκαλέσουν μέχρι και «Ακρόπολη των Τζουμέρκων». Το θέμα όμως είναι ότι οι ευθύνες δεν θα αναζητηθούν ποτέ διότι κανένα στέλεχος της ΔΕΗ και καμία διοίκηση του φράγματος Πουρνάρι Ι και ΙΙ δεν πρόκειται να μάς εξηγήσει πώς άντεξε το Γεφύρι 150 χρόνια την ορμή του Αράχθου, τις εποχές που η μισή Άρτα γινόταν Βενετία και ο κάμπος της Άρτας λιμνοθάλασσα, και τώρα με μία νεροποντή μιας ημέρας το Γεφύρι δεν άντεξε. Οι ευθύνες της ΔΕΗ είναι τεράστιες διότι δεν έχει ως μέλημα μόνο ό,τι γίνεται από το φράγμα και κάτω αλλά και για ό,τι γίνεται από το φράγμα και πάνω. Η συσσώρευση νερού για να παράγει ρεύμα προς πώληση η ΔΕΗ έχει συνέπειες σε αυτό το Μνημείο; Ναι ή όχι. Αν τραβήξεις απότομα το πώμα από μία πίσινα για να σώσεις τα τοιχώματα από την πίεση του νερού θα πάρει σβάρα ό,τι υπάρχει μέσα σε αυτή την πισίνα; Ναι ή όχι;

Το Γεφύρι της Πλάκας ήταν κακός βραχνάς για πολλά συμφέροντα. Συμφέροντα που είχαν βρει συνεργάτες ακόμα και πολιτικούς προηγούμενων κυβερνήσεων. Έμενες με το στόμα ανοιχτό όταν άκουγες βουλευτές να λένε «το φράγμα του Αγίου Νικολάου που θα γίνει πιο πάνω από το Γεφύρι της Πλάκας δεν θα φέρει καμία αλλαγή στο τοπίο. Για έξι μήνες το Γεφύρι θα βυθίζεται και για έξι μήνες θα βγαίνει στην επιφάνεια», και την απίστευτη λύση άλλου εκλεγμένου «το Γεφύρι θα το μεταφέρουμε πιο πάνω». Αυτά λεγόνταν σχεδόν πριν 15 χρόνια. Πριν από 2 χρόνια το Υπουργείο προσπάθησε με νομοσχέδιο να διευκολύνει την εταιρεία «Μηχανική» του Εμφιετζόγλου να συνεχίσει τις εργασίες του φράγματος Αγίου Νικολάου. Το Γεφύρι της Πλάκας ακόμα μια φορά ήταν αυτό που μπλόκαρε τις περαιτέρω συζητήσεις. Όλα τα είχαν προβλέψει για τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις αλλά ο νόμος δεν μπορούσε να υποσχεθεί ότι το Γεφύρι θα άντεχε και δεύτερο φράγμα: Ένα φράγμα κάτω από αυτό και ένα πάνω από αυτό. Το να αναδύεται ως Αφροδίτη κάθε έξι μήνες, όπως έλεγαν παλιότεροι βουλευτές, έκανε ακόμα και τα κατσίκια που βοσκούσαν δίπλα στο Γεφύρι να σκάνε στα γέλια.

Κανείς δεν θα ζητήσει ευθύνες από την υπηρεσία Νεοτέρων Μνημείων για την κατάσταση στην οποία ήταν το Γεφύρι όλο αυτό το διάστημα. Όπως δεν ζητήθηκαν ποτέ ευθύνες από την Βυζαντινή Αρχαιολογία για την καταστροφή του τρούλου του Ναού της Παρηγορήτριας το 2006 όταν η εσωτερική σιδηροκατασκευή (και όχι ξύλινη) για την συντήρηση του ναού λειτούργησε ως ένας τεράστιος μαγνήτης κεραυνών που τίναξε τον τρούλο στον αέρα. «Ο σταυρός έφταιγε και τον κατεβάσαμε» ήταν οι δηλώσεις των υπευθύνων υπαλλήλων και αιρετών αρχόντων εκείνη την εποχή.

Την ίδια εποχή κατασπαταλούσαν εκατοντάδες εκατομμύρια για φιέστες τύπου «Ορεινού Αυγούστου», τα ελικόπτερα και η γλυκιά ζωή πήγαιναν κι έρχονταν με τους απλούς ανθρώπους να κοιτούν αποσβολωμένοι αυτό το matrix και να δακρύζουν για τα μελλούμενα.
Οι χαρές και τα πανηγύρια για την αλλαγή αρχηγίας στην Ελλάδα θα κατευνάσουν την οποιαδήποτε οργή και την επιβαλλόμενη τιμωρία όλων όσων εμπλέκονται για την κατάρρευση του Γεφυριού. Όπως δεν αποδόθηκαν ποτέ ευθύνες για την παρ' ολίγον κατάρρευση του γεφυριού της Άρτας εξ' αιτίας του φράγματος στα μέσα της δεκαετίας του '80.

Οι χαρές και τα πανηγύρια για το πάγωμα της ιδιωτικοποίησης της ΔΕΗ είναι σίγουρο ότι θα σταματήσουν οποιαδήποτε αναζήτηση ευθύνης από όσους θεωρούν ότι το δημόσιο φράγμα είναι καλό και το ιδιωτικό κακό. Περιμένουμε τις φοβερές ανακοινώσεις από όλους τους «η κακιά ώρα, οι μεγάλες βροχοπτώσεις, η παλαιότητα του Μνημείου» και άλλα τέτοια που τα έχουμε ακούσει δεκάδες φορές.

Είναι σίγουρο πως οι εκπρόσωποι του κυβερνώντος κόμματος και οι παλαμακιστές τους που κρεμούσαν πανό αντιδρώντας στο ιδιωτικό φράγμα Αγίου Νικολάου δεν θα ζητήσουν ευθύνες από την «κρατική πλέον» ΔΕΗ, αλλά ούτε και θα αντιδράσουν αν το εν λόγω φράγμα έχει ως κύριο μέτοχο την ΔΕΗ και όχι την Μηχανική.

Το σίγουρο είναι ότι από τα ξημερώματα της 1ης Φεβρουαρίου 2015 κάποιοι έχουν ανοίξει σαμπάνιες, κάποιοι δίνουν τα χέρια για τα έργα ανάπτυξης που έρχονται στην περιοχή και πολλοί θα σπάνε Πλάκα με το Γεφύρι που έπεσε. Ή πιο σωστά που έριξαν.

Το Γεφύρι της Πλάκας έγινε αμμοχάλικο, όπως έγιναν και οι ζωές μας, η αξιοπρέπειά μας και η Πατρίδα μας από το λεφούσι των άνοων Ελληνοφανών αμοιβάδων που επιδεικνύονται για τα κατορθώματα των «προγόνων» τους και είναι έτοιμοι να βγάλουν επικήδειους προμελετημένους λόγους πάνω στα Ιερά που οι ίδιοι προμελετημένα σκοτώνουν.

Πηγή:  http://nonews-news.blogspot.gr/2015/02/blog-post_36.html#more